อารมณ์เก่ามาเล่าใหม่ มันแบบนี้อ่ะ มันอืนๆ ตันๆ แบบว่ามันรู้อยู่ในหัวคนเดียวอ่ะ
เป็นอารมณ์ที่บอกกับใครๆเค้ายากหน่อย......ช่างสับสนในตัวเองจริงๆ

โอ้ย!!!หงุดหงิดโว้ยไรหนักหนาคับเนี่ย.............ผมเนี่ยเป็นอะไรเนี่ย....หึ?
(ตูดหมึกได้ใจเลยวันนี้)

อารมณ์ประมาณว่าไปดูเดี่ยวไมโครโฟนแล้วมันขำไม่สุด อารมณ์ประมาณดูก่อนบ่ายคลายเครียดจบแล้วเครียดหนักกว่าเก่า อารมณ์ประมาณดูป๋าเทพในรายการมาสเตอร์คีย์แล้วนึกในใจว่าเล่นไปได้เนอะ อารมณ์ประมาณดูแก็งค์สามช่าแล้วเบื่อมุขเดิมๆแม่งชิบหาย อารมณ์ประมาณดูหนังไทยที่มีผีมีกระเทยมีตลกแล้วรีบปิดตั้งแต่หนังฉ่ายไม่ถึง10นาที อารมณ์ประมาณอ่านขายหัวเราะแล้วเบื่อมุขโจรมุมตึกที่มันมีแทบทุกเล่ม อารมณ์ประมาณอ่านคุโรมาตี้จนจบเล่มแล้วมันไม่มีตรงไหนให้ขำ

อารมณ์ประมาณเล่นมุขให้เพื่อนขำแต่มันเสือกมองหน้าอย่างกะไปเตะขวดเหล้ามันหก

อารมณ์ประมาณเล่นมุขเองขำมันเอง

อารมณ์ประมาณชงมุขเองแล้วก็ตบมุขเองเพราะไม่มีเพื่อนเข้าใจ

อารมณ์ประมาณขำไม่ออกว่ะ......... อืม..แม่งแป๊กจริงๆว่ะ (หยาบคายนิดโทดทีอ่ะ)

 

กระจก

มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ใครเป็นคนสร้างขึ้นผมก็ไม่สามารถรู้ได้
รู้เพียงแต่กระจกบางๆมันกันระหว่างสองเราไว้
ให้เราดูห่างออกจากกัน(และดูมันจะหนาขึ้นเรื่อยๆ)
ถึงผมจะมองเห็นเธอได้
แต่ก็ไม่สามารถจับต้องได้
ถึงผมจะพูดให้เธอฟัง
แต่เธอก็ไม่ได้ยิน

ผมควรจะทำยังไงดี
รอให้มันหายไปเองเหมือนตอนที่มันเกิดขึ้นมา

แต่ผมไม่รอแล้วผมจะทำลายมันให้มันหายไป
แม้จะทำให้มันแตกแล้วกระจกจะบาดผม
หรือมันจะกระเด็นไปบาดเธอ
ทำให้เกิดบาดแผลขึ้นกับฝ่ายใดฝ่ายนึ่ง
หรือทั้งสองฝ่าย

แต่ในเมื่อไม่มีกระจกแล้ว
เราจะมาช่วยกันดูแลบาดแผลของกันและกัน
เราจะหันหน้ามาคุยกัน
เราจะโอบกอดกันอย่างอบอุ่น
เราจะเข้าใจกันเหมือนเดิม

ใช่ไหม?

ปล.นานๆจะเขียนอะไรอย่างนี้มั่ง....ไม่มีอะไรหรอกนึกอยากจะเขียนเฉยๆว่าจะเขียนภาพประกอบด้วยเดี๋ยวค่อยเอามาลงแหละกันนะ(แบบว่าไม่ว่างอ่ะ) Pre-Thesis นรกแตก...

edit @ 2007/09/14 19:15:16