เมื่อวานนนี้ผมได้ไปเดินที่สวนจตุจักร กับแฟนและน้องสาว

แล้วเรื่องของเรื่องคือผมไปสะดุดตาเข้ากับร้านเสื้อยืดร้านนึง มันเป็นเนื้อผ้าแบบที่อยากได้ แต่ลายเสื้อนี้สิ มันลายที่ผมวาดนี่หว่า มันเป็นลายที่ผมวาด พี่ Kurt  แฟนผมเดินตรงเข้าไปที่ร้าน ตอนนั้นเราเดือดทั้งคู่ ผมเจอไรอย่างนี้ผมสั่นเลยน่ะ น้องผมได้แต่งงๆ แฟนเข้าไปถามว่าใครเป็นคนทำลายนี้หรอค่ะ คนขายเขาชี้ไปที่รูปสติ๊กเกอร์ที่ติดอยู่ข้างตู้ มันเป็นรูปต้นแบบที่ผมเอามาวาดอ่ะแหละ คุยไปคุยมาเจ้าของร้านมา ผมก็บอกว่า เอามาอย่างนี้ทำไมติดติดต่อเจ้าของผลงานก่อนละ เอามาค้าขายมันโคตรจะน่าเกลีัยดเลยนะ ถ้าทำแจกฟรีผมจะไม่ว่าอะไรเลย(พับผ่าเด่ะ) ก็รู้ว่าลายเสื้อมันก็ก็อปๆของอันนู้นอันนี้มา แต่มาเจอกับตัวเองมันรู้สึกแย่มากๆ 

เขาถามผมว่าเออแล้วพี่จดลิขสิทธิ์หรือป่าว ใครจะบ้าไปจดอ่ะคับ ผมวาดไม่ได้ตั้งใจจะเอามาทำอย่างนี้อ่ะ  แฟนผมโทรไปหาพี่ปรึกษาว่าอย่างนี้จะทำอะไรได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้เรื่องอะไร ถามใครก็บอกว่าอย่างนี้ทำอะไรไม่ได้หรอก ในสวนมันก็เป็นแบนี้หลายร้าน(จากที่เจ้าของร้านเขาบอกมานะ) ให้เขาเอาลายเสื้อของเราลง พอเราไปเขาก็เอามาขายอีก ผมก็เลยพอ เดินออกมา แล้วก็บอกเขาว่า ขอบใจนะที่ช่วยเผยแพร่งาน และขอให้โชคดีละกันนะ  แต่แฟนผมเค้ายังไม่ยอมเลยให้เอาลายนี้ลง ก็โอเคเดินจากมาอย่างตะงิดใจ

ที่เดินเข้าไปผมไม่อยากเอาเรื่อง ไม่อยากได้ตัง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้มันจะได้อะไร ไม่ไปเจอน่าจะดีกว่า

นิทาน์เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า......

    1.ทำงานออกมาควรไปจดลิขสิทธิ์นะ ไม่งั้นโดนขโมยไปทำอะำไรไม่ได้นะ

    2.เจออย่างนี้ซื้อมันเลยมาใส่โชว์ กูมีลายเสื้อเป็นของตัวเองนะเว้ย

    3.ควรดีใจมีคนที่ชื่นชอบงานเราขนาดเอาไปทำเป็นสินค้าขายเลยนะ

     4.ทำใจเพราะทำอะไรไม่ได้ คิดซะว่าเป็นเวรกรรมที่บริโภค MP3 แหละกัน

ผมนั่งรถกลับบ้านพร้มจิตใจที่หงุดหงิด ทำเสื้อขายแข่งกะเขาเลยดีไหม หรือจะช่างมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นดี  นั่งคิดไปคิดมาก็ได้แต่..........เฮ้อ

 เหมือนมีคนมาจูงให้เดิน

ก็อยู่ที่เรา

ว่าจะเดินไปตามเขา

หรือ

เดินตามทางเราเอง

แต่ถ้าไม่คิดไรมาก

ก็เดินๆตามเขาไปเหอะ 

ปล.ช่วงนี้ทำไหมขี้เกียจจังเลยค้าบ ใครเป็นแบบผมมั่ง ยกมือ