เมื่อวานนนี้ผมได้ไปเดินที่สวนจตุจักร กับแฟนและน้องสาว
แล้วเรื่องของเรื่องคือผมไปสะดุดตาเข้ากับร้านเสื้อยืดร้านนึง มันเป็นเนื้อผ้าแบบที่อยากได้ แต่ลายเสื้อนี้สิ มันลายที่ผมวาดนี่หว่า มันเป็นลายที่ผมวาด พี่ Kurt แฟนผมเดินตรงเข้าไปที่ร้าน ตอนนั้นเราเดือดทั้งคู่ ผมเจอไรอย่างนี้ผมสั่นเลยน่ะ น้องผมได้แต่งงๆ แฟนเข้าไปถามว่าใครเป็นคนทำลายนี้หรอค่ะ คนขายเขาชี้ไปที่รูปสติ๊กเกอร์ที่ติดอยู่ข้างตู้ มันเป็นรูปต้นแบบที่ผมเอามาวาดอ่ะแหละ คุยไปคุยมาเจ้าของร้านมา ผมก็บอกว่า เอามาอย่างนี้ทำไมติดติดต่อเจ้าของผลงานก่อนละ เอามาค้าขายมันโคตรจะน่าเกลีัยดเลยนะ ถ้าทำแจกฟรีผมจะไม่ว่าอะไรเลย(พับผ่าเด่ะ) ก็รู้ว่าลายเสื้อมันก็ก็อปๆของอันนู้นอันนี้มา แต่มาเจอกับตัวเองมันรู้สึกแย่มากๆ
เขาถามผมว่าเออแล้วพี่จดลิขสิทธิ์หรือป่าว ใครจะบ้าไปจดอ่ะคับ ผมวาดไม่ได้ตั้งใจจะเอามาทำอย่างนี้อ่ะ แฟนผมโทรไปหาพี่ปรึกษาว่าอย่างนี้จะทำอะไรได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้เรื่องอะไร ถามใครก็บอกว่าอย่างนี้ทำอะไรไม่ได้หรอก ในสวนมันก็เป็นแบนี้หลายร้าน(จากที่เจ้าของร้านเขาบอกมานะ) ให้เขาเอาลายเสื้อของเราลง พอเราไปเขาก็เอามาขายอีก ผมก็เลยพอ เดินออกมา แล้วก็บอกเขาว่า ขอบใจนะที่ช่วยเผยแพร่งาน และขอให้โชคดีละกันนะ แต่แฟนผมเค้ายังไม่ยอมเลยให้เอาลายนี้ลง ก็โอเคเดินจากมาอย่างตะงิดใจ
ที่เดินเข้าไปผมไม่อยากเอาเรื่อง ไม่อยากได้ตัง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้มันจะได้อะไร ไม่ไปเจอน่าจะดีกว่า
นิทาน์เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า......
1.ทำงานออกมาควรไปจดลิขสิทธิ์นะ ไม่งั้นโดนขโมยไปทำอะำไรไม่ได้นะ
2.เจออย่างนี้ซื้อมันเลยมาใส่โชว์ กูมีลายเสื้อเป็นของตัวเองนะเว้ย
3.ควรดีใจมีคนที่ชื่นชอบงานเราขนาดเอาไปทำเป็นสินค้าขายเลยนะ
4.ทำใจเพราะทำอะไรไม่ได้ คิดซะว่าเป็นเวรกรรมที่บริโภค MP3 แหละกัน
ผมนั่งรถกลับบ้านพร้มจิตใจที่หงุดหงิด ทำเสื้อขายแข่งกะเขาเลยดีไหม หรือจะช่างมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นดี นั่งคิดไปคิดมาก็ได้แต่..........เฮ้อ
